Home

Τα παιδιά του πολέμου 1940-41

Details

Written by: Administrator

Category: Ιστορικά θέματα

Published: 28 October 2017

Hits: 108367

Το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου οι σειρήνες του πολέμου δεν ακούγονταν, δεν έφταναν οι ήχοι στα χωριά μας. Η πρώτη είδηση ήλθε από ένα ραδιόφωνο που υπήρχε στο ψηλό σπίτι του Νικολετόπουλου και στην συνέχεια από την καμπάνα που χτυπούσε χαρμόσυνα. Παράτησαν όλοι οι χωριανοί τις δουλειές τους και έτρεξαν με ενθουσιασμό να ετοιμαστούν για την επιστράτευση.
Τα παιδιά με το χαμόγελο στα χείλη, με ενθουσιασμό, περηφάνια και λεβεντιά βιάζονταν να φτάσουν στο μέτωπο. Από το χωριό μας έφυγαν για τα βουνά της Ηπείρου και τα οχηρά Ρούπελ, εκατό περίπου νοματαίοι.
Στα μετόπισθεν έμειναν οι γυναίκες που συνέβαλαν καθοριστικά στην εποποιία του μετώπου και στην επιβίωση των παιδιών τους. Στα χωριά μας δεν υπήρχε ο φόβος του βομβαρδισμού ή της συσκότισης όπως ήταν στις πόλεις. Η Πάτρα που βομβαρδίστηκε το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, θρήνησε πενήντα αμάχους. Ακολούθησαν οι βομβαρδισμοί με εκατοντάδες νεκρούς και μεγάλες καταστροφές και σε άλλες μεγάλες πόλεις.
Στα οχυρά, έμειναν και πολέμησαν με ανδρεία έξι Αντρωναίοι: Ο Γιώργης Κατσαντώνης, ο Διονύσης Παπαντώνης, ο Αργύρης Αβραμόπουλος, ο Θοδωρής Μπαντούνας και δύο αδέλφια Ζηραίοι (του Σον) που ο ένας έπεσε ως ήρωας στον τετραήμερο αγώνα της ένδοξης μάχης.
Οι Ιταλοί με το που έφτασαν στο χωριό μας χτύπησαν την καμπάνα και μάζεψαν όλο τον κόσμο στην πλατεία. Κρατούσαν μια κατάσταση (λίστα) την οποία είχε συντάξει κάποιος δικός μας ρουφιάνος. Αυτή η κατάρα δεν λείπει και από τις μικρές κοινωνίες, τον οποίο δεν γνωρίζουμε για να τον «στολίσουμε» δεόντως.
Ήθελαν τότε οι Ιταλοί να μαζέψουν όλα τα όπλα που υπήρχαν στο χωριό. Φώναζαν το όνομα από την κατάσταση που κρατούσε ο διερμηνέας και έλεγαν στον κάθε έναν «φέρε το όπλο» αφού παράλληλα τον χτυπούσαν με το κοντομπάστουνο όπου τον έβρισκαν.
Ανατριχιαστική είναι η ιστορία από τα δύο παιδιά του Καλιγάρη. Τα αδέλφια Νικόλαος (Τσαπής) και ο Θύμιος Καννελακόπουλος εκτός από το πολύ ξύλο που τους έριξαν, έμειναν κρεμασμένοι από το πάτερο για 24 ώρες (απέναντι από το καφενείο του Τρικόκη, στο Ζαχαρέικο σπίτι που αργότερα έγινε μονοπώλιο), προκειμένου να παραδώσουν ένα πολυβόλο το οποίο όμως δεν είχαν. Έμειναν κρατούμενοι και στο υπόγειο του Νικολετόπουλου.
Πολύ ξύλο δέχτηκαν επίσης, οι Μπαντούνας Αντρέας (Λιέπουρας) και ο Παπαντώνης Παναής (Τζέλιος 1907).
Αφηγούνται οι συγχωριανοί μας, ότι εκτός από το ξύλο που έριχναν, τους έπαιρναν ότι ζωντανό είχαν, φαγητά ακόμα και τα άρβυλα που φορούσαν.
Ο παππούς μου ο γερο-Πλίεγκας όταν είδε αυτό που γινόταν στην πλατεία, ρίσκαρε και έφυγε πίσω-πίσω από τον κήπο του Δρούβα, εξαφανίστηκε στο ρέμα αλλά δεν τόλμησε κανένας να τον προδώσει. Ο ίδιος, μετά την λήξει του πολέμου, κράτησε στο χωριό έναν νεαρό Ιταλό για να τον σώσει, έναν χρόνο.
Οι Γερμανοί δεν εγκαταστάθηκαν στο χωριό μας. Πέρασαν 2-3 φορές για να σπείρουν τον φόβο και τον τρόμο. Συγκέντρωναν τους ανθρώπους στην πλατεία για να τους κατατρομοκρατήσουν και στη συνέχεια έφευγαν.
Γύρισαν όμως (μετά το 2010) και μας μετέτρεψαν σε γερμανική οικονομική επαρχία όπου εφτά χρόνια τώρα, ζούμε ξανά την γερμανική Κατοχή και την μπότα τους να πιέζει το λαιμό μας. Η μπότα του γερμανικού ευρώ επιβάλει την έναρξη του αντικατοχικού αγώνα που θα μπορούσε να εκφραστεί μέσα από μια μετωπική σύγκρουση του λαού που θα ζητάει τη λύτρωση από την οικονομική κατοχή με ένα νέο «ΟΧΙ».

ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟ – ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 1940 – 41
Ζήρος Ιωάννης του Δημήτριου, στρατιώτης που γεννήθηκε το 1915 σκοτώθηκε στο ύψωμα 800 στο Τοπόγιανιτ της Κλεισούρας της Βορείου Ηπείρου στις 10-2-1941 σε ηλικία 26 ετών.
Κότσαλης Κων/νος του Ιωάννη, στρατιώτης 5ου Σ.Π. που γεννήθηκε το 1911, σκοτώθηκε στο ύψωμα 717 Μοναστάρο- Μπέκου Ραπίτ ΝΔ Μπούμπεσι της Βορείου Ηπείρου στις 11.03.1941 σε ηλικία 30 ετών.
Κότσαλης Κων/νος του Χρυσάνθου, στρατιώτης που γεννήθηκε το 1914, σκοτώθηκε στο ύψωμα Περδικάρι της Βορείου Ηπείρου στις 20.11.1940 σε ηλικία 26 ετών.
Πανούτσος Γεώργιος του Νικολάου, στρατιώτης 52ου Σ.Π. που γεννήθηκε το 1910, σκοτώθηκε στο ύψωμα 1220 (Μάλι Σερβάνι) Βόρ. Φράταρι, ανατολικά της Κλεισούρας της Βορείου Ηπείρου στις 23.12.1940 σε ηλικία 30 ετών.

Παιδιά (αγόρια) που γεννήθηκαν στο Αντρώνι το 1940-41

Read more: Τα παιδιά του πολέμου 1940-41

43 Χρόνια Κατοχής, το υποβρύχιο ‘‘Γλαύκος’’ και τα F-4 που δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο!

Details

Written by: Οδυσσέας Μαρίνος Λάμπρος

Category: Ιστορικά θέματα

Published: 20 July 2017

Hits: 101098

43 χρόνια από  την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974 που οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο

43 χρόνια από  την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974 που οι Τούρκοι εισέβαλαν παράνομα στην Κύπρο, σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν, εκτόπισαν και συνεχίζουν να κατέχουν με τη βία το 36% της μαρτυρικής Μεγαλονήσου.

43 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η οποία ακολούθησε την “προδοσία” του αμερικανο-καθοδηγούμενου πραξικοπήματος της ελληνικής Χούντας που ανέτρεψε τη νόμιμη Κυπριακή κυβέρνηση του Μακαρίου, τον οποίο η Δύση αποκαλούσε “Κάστρο της Μεσογείου” για την αδέσμευτη τότε, εξωτερική πολιτική του.

Είναι το απόγευμα της 19ης Ιουλίου του 1974, η ζέστη είναι αποπνικτική και οι παραλίες της Κύπρου, είναι γεμάτες από κόσμο που αναζητούν λίγη δροσιά. Οι δείκτες των ρολογιών δείχνουν 18.23 και κείνη την ώρα το επίγειο ραντάρ της Ναυτικής Διοίκησης Κύπρου, που βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο της Κύπρου και συγκεκριμένα στο ακρωτήρι Άγιος Ανδρέας, εντόπισε την Τουρκική νηοπομπή, 4 αποβατικά σκάφη, στα ανοικτά της Κυρήνειας. Ειδοποιούνται αμέσως με κατεπείγοντα σήματα  η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.

Read more: 43 Χρόνια Κατοχής, το υποβρύχιο ‘‘Γλαύκος’’ και τα F-4 που δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο!

ΚΑΤΙ ΛΕΒΕΝΤΟΠΑΛΙΚΑΡΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΓΑΣΤΟΥΝΗΣ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΤΙΜΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΑΜΟΓΙΕΣ ΤΟΥΣ

Details

Written by: Τουτούνης Ηλίας

Category: Ιστορικά θέματα

Published: 09 April 2019

Hits: 161585

Έγγραφο του Ανδρέα Ζαΐμη με αριθμό 415 προς το Βουλευτικό υπ’ αριθμόν 292, από Ανδραβίδα 22 Οκτωβρίου 1823. Α.Ε.Π. 9, σελ. 300 – 301. Ο Ανδρέας Ζαΐμης, αφού γνωστοποιεί ότι έφτασε στη Γαστούνη μαζί με τον Στρατηγό Λόντο με 1.500 στρατιώτες και ότι περιμένουν τα πλοία για να περάσουν στο Μεσολόγγι, συνεχίζει: «…άνευ τούτων ουδέν γίνεται και, αφού φθάσουν, θέλει ενεργήσωμεν να δοθώσι και από αυτήν την επαρχίαν χρήματα, την οποίαν ο κύριος Γεώργιος Σισίνης ήφερεν εις αθλίαν κατάστασιν με τον αφόρητον δεσποτισμόν τον οποίον έχει προ οφθαλμών να συστήση εις αυτήν την επαρχίαν. Σκοπόν έχει το ν’ αποκτήση απόλυτον εξουσίαν, δια να μην υπάρχη κανείς να τον εξετάζη, μήτε να έχη ιδέαν περί εισοδημάτων της επαρχίας και επειδή μερικοί αγόρασαν μέρος από τα εθνικά, ηύρε μέσον την δολοφονίαν να κατορθώση τον σκοπόν του και τον πόλεμον εις όλον το ύστερον. Εθανάτωσε δύο καπεταναίους και ένα προεστώτα ενός χωρίου και, στοχαζόμενος τους Καπελήσιους ικανούς να σαλεύουν το σύστημά του, εκήρυξε κατ’ αυτών πόλεμον εμφύλιον, κινήσας στρατιώτας κατ’ αυτών. Δεν έγινε όμως καμμία αιματοχυσία, επειδή οι Καπελήσιοι εφέρθησαν φρονίμως και έδωσαν χώραν του κακού σκοπεύοντες να παραστήσουν τα δίκαιά των εις την Διοίκησιν και να ζητήσουν λόγον από τον κ. Γεώργιον Σισίνην ένεκα των φόνων, τους ποίους κηρύττει ότι με άδειαν της Διοικήσεως έπραξε. Μ’ όλον ότι εις τοιαύτην κατάστασιν ούσα η επαρχία αύτη εκ τε των αρπαγών και καταχρήσεων, ελπίζω να βοηθήση χρηματικώς, όταν ίδη τα πλοία, επειδή έχει προ οφθαλμών τον εξανδραποδισμόν της και βλέπει πως ο Σισίνης ολίγον φροντίζει υπέρ αυτής. Λοιπόν, ως είπον, ενεργήσετε δραστηρίως δια την έκπλευσιν των πλοίων και ο Θεός των δυνάμεων να οδηγήση έκαστον εις τα χρέη του δια να απελπίσωμεν τον εχθρόν μας[1].

Μένω».

 

[1] Δρεμπέλας Π. Διονύσιος, «Η Ηλεία στην περίοδο 1821 – 1832», σελ. 126, Αθήνα 2007.