- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Παραδόσεις
- Hits: 14437
Το έθιμο να πίνει κρασί ο άνθρωπος, αναφερόμενος κυρίως στην υγεία την ευημερία, την ευτυχία και την καλοτυχία, χρονολογείται από την αρχαιότητα. Ακόμη σήμερα, μας είναι άγνωστο σε ποια σπονδή, που και πότε σηκώθηκε το πρώτο ποτήρι, προς τιμήν κάποιου αρχαίου θεού ή για την υγεία συγγενών, φίλων κ.λπ. Αυτό που ξέρουμε μόνο είναι ότι το έθιμο της πρόποσης για την υγεία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Στην αρχαία Ελλάδα η σπονδή ήταν ένα είδος προσευχής συνδυασμένης με πρόποση, κατά την οποία, ο ιερέας μοιραζόταν το κρασί με τους θεούς. Σύμφωνα με το ομηρικό τελετουργικό για την πράξη αυτή, ο ιερέας στεκόταν όρθιος κρατώντας στο δεξί χέρι ένα κύπελλο γεμάτο κρασί, προσήλωνε το βλέμμα του ψηλά στον ουρανό, έχυνε λίγες σταγόνες στο βωμό ή στο έδαφος, και με τα δύο χέρια με υψωμένα κρατώντας πάντα το κύπελλο προσευχόταν, στη συνέχεια έπινε ο ίδιος το υπόλοιπο.
- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Παραδόσεις
- Hits: 12771
Μ' ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον πόνημα μπορούμε να μάθουμε, πως εκδιδόταν το διαζύγιο, κατά τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης από τους Τούρκους.
Από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, χρονολογημένα το έτος 1824, στα οποία ότι τις αποφάσεις δια τα διαζύγια τις έπαιρνε το Υπουργείο της Θρησκείας, ύστερα από εισήγηση του Γενικού επιτρόπου της επαρχίας. Κατά τα χρόνια αυτά η δικαιοδοσία για την λύση του γάμου, δεν είχε ούτε η εκκλησία ούτε το αρμόδιο δικαστήριο, παρά το Υπουργείο.
Στο πρώτο έγγραφο είναι η γνωμάτευση του Πρωτόπαπα του Άργους προς τον Γενικό Επίτροπο της Επαρχίας Ναυπλίου, για την έκδοση διαζυγίου σε βάρος του Γεωργίου Χρυσικού, από το Άργος, ως μέθυσου και ψεύτη, που σπατάλησε την περιουσία της γυναίκας του. Ο Πρωτόπαπας προσπάθησε επανειλημμένα να τους συμβιβάσει αλλά απέτυχε.
«Προς τον σοφολογιότατον κύριον Νικηφόρον Παμπούκην,* Γενικόν Επίτροπον της επαρχίας Ναυπλίου.
Γεώργιός τις Χρυσικού, Αργείος, ενυμφεύθη προ χρόνων την θυγατέρα του Θανάση Γιαμά ονόματι Αικατερίναν. Αυτός αντί να πολιτευθή κατά τους θείους και ιερούς νόμους, ζη άσώτως, κατέφαγε την προίκα της γυναικός του, την υβρίζει καθημέραν με τα πλέον δύσφημα ονόματα, είναι ψεύστης, εις άκρον μέθυσος, είναι τερζής (ράπτης) και αφού, ή πατριώται, ή αλλοδαποί άνθρωποι πηγαίνουν τα φορέματά τους δια να τα ράψη εκείνος τα πωλή. Τούτο εξακολουθεί συνεχώς προς όσους δεν το ηξεύρουν και ένεκα τούτου είναι ηγανακτησμένοι οι άνθρωποι, διότι τους πωλή τα φορέματά των. Εξεγύμνωσαν και εκείνον και τη γυναίκα του και το σπίτι του δια τα ρηθείσας καταχρήσεις του ζημίωσαν και τον πενθερόν του, έως 800 γρόσια. Αι κατά μέρος κακίαι του είναι πολλαί. Πολλάκις τον εσυμβούλευσαν και οι επιστατοδημογέροντες, και το ιερατείον, ή να παύση των τοιούτων καταχρήσεων ή θα χωρισθή από την γυναίκα του. Αυτός παντελώς δεν εισήκουσε.
- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Παραδόσεις
- Hits: 14763
Το σκυλοκρέμμυδο, κρεμμύδα ή μπότσικα, σκίλλα η σχινοκέφαλος, (Scilla maritima ή urginea maritima): Είναι ένα γνωστό και συνηθισμένο φυτό στην Ελλάδα. Φυτρώνει κυρίως σε αγρούς, δάση και βράχια και μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι. Τα φυτοφάγα ζώα δεν το τρώγουν διότι έχει πικρή γεύση και περιέχει δηλητήριο, το οποίο μπορεί από μια απλή επαφή να προκαλέσει δερματικό ερεθισμό. Δεν χρήζει ιδιαίτερης καλλιέργειας και φροντίδας, διότι έχει μεγάλη ανθεκτικότητα σε οποιαδήποτε κλιματολογική συνθήκη που επικρατεί στις παραμεσόγειους χώρες. Έχει την δυνατότητα ακόμη κι αν το ξεριζώσεις τελείως από τη γη και να το κρεμάσεις, δεν παύει ν’ αναπτύσσεται κανονικά και να βγάζει νέα φύλλα, ακόμη και άνθη.
Το Σκυλοκρέμμυδο, είναι η Σκίλλη των Αρχαίων, οι νεότεροι Έλληνες κατά τόπους του έχουν αποδώσει διαφορετικές ονομασίες. Στα νησιά του Αιγαίου το ονόμαζαν κουβαρόσκιλλα ή αρχιδόσκιλλα, στην Σύρο κρεμμυδόσκιλλα, στην Αίγινα- Λακωνία και Πάρο ασκέλλα, στην Κρήτη ασκυλλλητούρα, στην Κεφαλλονιά ασκικονάρα, ασκιλλοκάρα, αγιοβασιλίτσα και κουτσούνα, στην Ηλεία και στην Αρκαδία μποτσίκι ή γυφτοκρέμμυδο και στην Αιτωλία βασιλοκουτσούνα
Το φυτό αυτό φύεται σχεδόν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, φυτρώνει ανάμεσα στους βράχους, κάτω από τους θάμνους και στις πλαγιές των αγρών.
- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Παραδόσεις
- Hits: 16211
Στάχτη (η), = τέφρα ή σποδός, λέγεται το κονιοποιημένο υπόλειμμα των στερεών σωμάτων μετά από την καύση. Το ξύλο κι άλλα οργανικά υλικά αποτελούνται κυρίως από άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών, κατά την καύση, μετατρέπεται ένα μέρος σε νερό και το άλλο σε διοξείδιο του άνθρακα, που αναδύεται και επιβαρύνει σημαντικά την ατμόσφαιρα, ωστόσο παραμένει ένα μικρό ποσοστό με τη μορφή στάχτης, που αποτελείται από τα υπόλοιπα προϊόντα της καύσης, τα οποία συμμετείχαν σε αντιδράσεις με το οξυγόνο. Πρόκειται για μια σειρά αλάτων όπως ανθρακικά, πυριτικά, φωσφορικά καθώς και μεταλλικά οξείδια.
Χημική ανάλυση της στάχτης.
- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Παραδόσεις
- Hits: 15151
Γιάννης, είναι ένα όνομα τιμής για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ένα κύριο όνομα που έχει εισχωρήσει σχεδόν σ’ όλες τις Χριστιανικές οικογένειες. Αρκετές φορές τον χρόνο εορτάζεται από την εκκλησία. Αυτό το όνομα λόγω της μεγάλης εξάπλωσης, έχει δώσει το έναυσμα στο λαό, να το τραγουδήσει, να το εξυμνήσει, να το μυθοποιήσει, ακόμη και να το κατηγορήσει.
Επίσης πάρα πολλοί ναοί και ξωκλήσια, έχουν δώσει το όνομα Άγιος Ιωάννης, Αγιάννης και Αηγιαννάκης, επίσης ένας μεγάλος αριθμός οικισμών, ανά την Ελλάδα έχουν ονομασθεί Άγιος Ιωάννης και μερικοί έχουν λάβει όνομα από παράγωγα αυτού.
Οικισμοί που αναφέρονται στον Γιάννη:
Γιάννενα ή Ιωάννινα Ιωαννίνων, Γιαννάδες Κερκύρας, Γιαννακοχώρι Ημαθίας, Γιαννιτσά Πέλλας, Γιαννίτση Ευβοίας, Γιαννιτσού Φθιώτιδος, Γιαννιτσοχώρι Ηλείας, Γιαννιώτο Άρτης, Γαιννόπουλοι, Γιαννούζι Αιτωλακαναρνίας, Γιαννουλάιϊκα Αργολίδος, Γιαννούλη Έβρου, Λαρίσσης, Γιαννουσαίϊκα Καρδίτσας και Γιαννωτά Λαρίσσης. Επίσης αρκετά χωριά στην Ελληνική επικράτεια έχουν την ονομασία Άγιος Ιωάννης.
Τοποθεσίες στην Ηλεία:
Γιαννουλίτσα Δίβρη, Γιάννη Βρύση Λάνθι, Γιαννέλη Πύργος, Γιαννόπουλου Ρετεντού.
Ονόματα γυναικών: Ιωάννα, Γιάννα, Γιαννιώ, Γιαννιού, Γιαννιά Γιαννάκαινα, Γιαννακάκαινα (γυναίκα του Γιάννη), Γιαννούλα, Γιαννέλω, Γιαννίτσα, Γιαννικούλα.