Κεντρική Σελίδα

Περί της αφεντιάς μου στην πλατεία Αντρωνίου!

Details: Written by: Administrator; Category: Κεντρική; Published: 01 November 2024; Hits: 100440

Ένα κείμενο που μου έστειλε ένας καλός φίλος να μου φτιάξει την διάθεση…!

Πριν κάμποσα χρόνια, τότε που ο Σύλλογος Ωλονός ήταν στις δόξες του και οι συζητήσεις στα χωριά μας ήταν γύρω από τον Ωλονό, έναν δυναμικό καταγγελτικό Σύλλογο που όπως θα γνωρίζετε προσέφερε στον τόπο μας.

Από πλευράς μου δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση με τους αγαπητούς συμπατριώτες μου που σχολιάζουν την αφεντιά μου αντίθετα το διασκέδασα κιόλας για αυτό το ανέβασα να διασκεδάσει και εσάς!

Ο περιβόητος διάλογος:

Θανάσης: μιλάς με τον Αλέκο; Ρωτάει τον συνομιλητή του.

Είσαι οικολόγος;;;

Γιατί ο Αλέκος Συλάιδος είναι οικολόγος!!!

Τι εννοείς;

Θανάσης: Έγινε οικολόγος παιζάκι μου. Που είσαι εσύ;;;

έγινε οικολόγος με τον Πλιεγκάκο!!!

Θέλουμε να κότσουμε μια αγραπιδιά στον κήπο μας κ´ πρέπει να πάρουμε την άδεια του Πλίεγκα!!!

Γιόμισε ο τόπος χορτάρια κ´ δεν κοτάμε να τα κόψουμε!

Λέει κάποιος από την ομήγυρη: Δηλαδή δεν κάνει να κόψω το έλατο που μας στράβωσε;

Θανάσης: Για τράβα συ να το κόψεις;

-Θα σε κλείσει μέσα!!!

-Λέω εγώ με γέλια: έλα δεν μπορεί να είναι έτσι!!

Θανάσης: τράβα τότε να κόψεις την αγραπιδιά από τον κήπο μου!!!

-Είναι άθεος …, κ´ δεν αφήνει!!!

-Γυρίζει με ένα της Καραμάνας πάνου τα βουνά!!

Τότε επεμβαίνει ο Βάιος κ λέει:

Ωωωω κακόπαθα ο μαύρος!!! Μια χρονιά εκείνο της Καραμάνας ήρθε τις αποκριές και φόραγε ένα ζουρλομανδύα με κάτι τσέπια να!!!!

Του είπε ο Σκούλικας

Ο Πλιέγκας σου φταίει ρε…,

ή από το πολύ τσίπουρο δεν μπορείς να την κόψεις;

Παρουσίαση βιβλίου του Ηλία Τουτούνη για το χωριό Άγιος Ιωάννης, του οικισμού Τσιχλέικα Αμαλιάδος

Details: Written by: Ηλίας Τουτούνης; Category: Κεντρική; Published: 19 October 2024; Hits: 106652

Έπειτα από πολλή δουλειά ο σύλλογος μας κατάφερε και έκδοσε το Βιβλίο του χωριού μας Αγίου Ιωάννη, του οικισμού Τσιχλεικα και την δεκάχρονη ιστορία του συλλόγου μας. Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο γνωστός ιστοριοδίφης και λαογράφος Ηλίας Τουτουνης.

Σας περιμένουμε στην παρουσίαση του που θα γίνει στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Ήλιδας (στην Σοχιά) στις 7:30 το βράδυ την Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2024.

Θα προβληθεί και άγνωστο φωτογραφικό υλικό από το βιβλίο.

ΤΟ ΠΕΔΟΥΚΛΙ…!

Details: Written by: Η. Τουτούνη; Category: Κεντρική; Published: 28 September 2024; Hits: 101980

Συλλογή επιμέλεια Ηλίας Τουτούνης

Παστούρωμα (ή μπαστούρωμα ή περδούκλωμα ή κιουστέκι ή περδούκλι) στην τοπική διάλεκτο λέγεται “πεδούκλι”, μπουκαγιά ή και αλπουτζάρισμα είναι το μεταξύ τους δέσιμο των ποδιών ενός ζώου. Συνήθως για να πεδουκλώσει κάποιος ένα ζώο έδενε το ένα μπροστινό και ένα πίσω της ίδιας πλευράς ή χιαστά ή και τα πόδια ανά δύο δεμένα το λεγόμενο διπλοπεδούκλι.

Πεδούκλι κατά μια άποψη η λέξη προέρχεται από το λατιν. Pediculus που σημαίνει πόδι. Κατ’ άλλους από τον συμφυρμό των λατιν. pedica που σημαίνει δεσμός pedoula, πληθ. του pedoule που σημαίνει πέλαμα, πόδι.

ΑΛΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΛΩΝΙΣΜΑ…!

Details: Written by: Ηλίας Τουτούνης; Category: Κεντρική; Published: 28 August 2024; Hits: 103415

Συλλογή καταγραφή Ηλίας Τουτούνης

Αλώνι:

Αλώνι λέγεται ο επιλεγμένος χώρος στην ύπαιθρο εκεί όπου έπρεπε να αλωνίσουν ή λιγνίσουν ή να εκθέσουν τα νωπά αγροτικά προϊόντα τους προς αποξήρανση. Έπρεπε ο χώρος να είναι ευήλιος, ευάερος, να μην έχει υγρασία και να είναι στο ψηλότερο σημείο του κτήματος για να μην μαζεύει νερά σε περίπτωση βροχής αλλά και να μην παρασυρθούν τα προϊόντα σε περίπτωση έντονης βροχόπτωσης.

Όταν για το αλώνι ήθελαν αέρα για να λιχνίσουν το κατασκεύαζαν σε ύψωμα για να φυσάει ο αέρας και να βοηθάει στο λίχνισμα να ξεχωρίζουν το γέννημα από τα φλιούτσια και τ’ άχερα.

Το αλώνισμα ξεκινούσε το πρωί και επέλεγαν να μην έχει δροσιά και έχουν λουρώσει τα στάχυα και δεν θα έτριβαν. Αλώνιζαν πάντα όταν βάραγε καλά ο ήλιος για να είναι ξερά τα κλωνιά και να τσακίζουν. Στο αλώνι και λίχνιζαν το γέννημα κυρίως το μεσημέρι προς απόγευμα που φυσούσε μαΐστρος (μαϊστράλι).

Τα αλώνια των σιτηρών κατασκευάζονταν πάντα στρογγυλά. Τα απλά ήσαν με χώμα τα πέτρινα ήσαν πλακόστρωτα ενώ υπήρχαν και αλώνια στρωμένα με χοντρές σανίδες δρύινα, από έλατο κ.ά. Ακριβώς στο κέντρο του αλωνιού υπήρχε μπηγμένο μέσα στο χώμα και καλά στερεωμένο ένας στύλος ο λεγόμενος «στυγερό». ύψους κάπου ενάμιση με μέτρα και η περίμετρός του στο κάτω μέρος περίπου πενήντα (50) εκατοστά του μέτρου. Το στυγερό κρατούσε τα ζώα που αλώνιζαν καθώς τριγύριζαν γύρω στο αλώνι και γύρω από το στυγερό. Τα ζώα που χρησιμοποιούσαν ήσαν άλογα και μουλάρια, ενώ οι φτωχότεροι χρησιμοποιούσαν γαϊδούρια και βόδια.

Αλώνισμα:

Το αλώνισμα των σιτηρών γινόταν τον μήνα Ιούλιο (Αλωνάρη).

Επειδή το αλώνισμα ήταν πολύ δύσκολη και χρονοβόρα εργασία, χρειαζόταν πολλά ζώα τότε έκαναν δανεικαριές, αν δεν μπορούσαν τότε καλούσαν τους βαλμάδες. Αυτοί ήσαν επαγγελματίες αλωνιστές με ιδιόκτητα ζώα κυρίως άλογα, που ήσαν νέα δυνατά καλοθρεμμένα και εξοικειωμένα με το αλώνισμα. Η συμφωνία για την πληρωμή ήταν ένα κάρτο των 12 οκάδων από το προϊόν που αλώνιζαν, για το κάθε άλογο και άλλο ένα για τον βαλμά.

Read more: ΑΛΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΛΩΝΙΣΜΑ…!

ΣΕΡΜΠΕΣΗΣ….!

Details: Written by: Ηλίας Τουτούνης; Category: Κεντρική; Published: 27 June 2024; Hits: 111282

Συλλογή καταγραφή Ηλίας Τουτούνης

Η ορολογία σερμπέσης προέρχεται από το (τουρκ. Serbes) που σημαίνει ο ελεύθερος, ο ανεξάρτητος, ο γυρολόγος. Γενικά σερμπέσης λέγεται αυτός που δεν μαζεύεται σπίτι του, ο αλήτης, το αλάνι, είναι δεδομένο βέβαια υπονοούμενο, της έντονης σεξουαλικής ζωής και δράσης.

Πάρα πολλοί σερμπέσηδες, που ήσαν ελεύθεροι και επιζητούσαν έντονη σεξουαλική δράση, για να βρίσκονται πιο κοντά στις γυναίκες και να έχουν άμεσες επαφές με αυτές, ακολουθούσαν το επάγγελμα του περιπλανώμενου εμπόρου, (πραματευτή) κυρίως γυναικείων ειδών, όπως ψιλικά είδη ραπτικής, κυρίως γυναικεία εσώρουχα, μπιζού, καλλυντικά κ.λπ.

Τοιουτοτρόπως η ορολογία σερμπέσης, υποδεικνύει τον περιπλανώμενο έμπορο ψιλικών, και όλων αυτών των ειδών που εγκαθίσταται για ορισμένα χρονικά διαστήματα σε επιλεγμένους οικισμούς, για να πωλεί την πραμάτειά του.

Οι σερμπέσηδες, σε τακτά χρονικά διαστήματα, μετακινούταν με το εμπόρευμα τους από χωριό σε χωριό, κυρίως σε απομακρυσμένους οικισμούς από τις πόλεις. Εκεί νοίκιαζαν κάποια αποθήκη ή σπίτι, κυρίως ισόγειο και τοποθετούσαν την πραμάτεια τους.

Όταν δεν υπήρχαν χρήματα, τα εμπορεύματά τους, τ’ αντάλλασαν με διάφορα αγροτικά, κτηνοτροφικά προϊόντα και πολλές φορές με διάφορα αντικείμενα καθημερινής χρήσης κατασκευασμένα από παραδοσιακούς τεχνίτες, ακόμη και είδη υφαντικής.