- Details
- Written by: Administrator
- Category: Πανίδα-χλωρίδα
- Hits: 9990
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ - ΦΟΛΟΗΣ
«ΩΛΟΝΟΣ»
«Ο επερχόμενος χαμός του δρυοδάσους της Φολόης»
Απόσπασμα από το άρθρο του Χρήστου Διον. Μαρκόπουλου, περιοδικό Φολόη (τεύχος 64)
«Το δάσος το δικό μας, η Κάπελη, αντιστέκεται ακόμα, πλην κουτσουρεμένη.
Η πλειοψηφία των οικούντων στο Φολοήτικο Οροπέδιο μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ποτέ της δεν έβαλε στο νου της να ξεκάμει το δάσος. Είχαν όμως οι κάτοικοί του απόλυτη ανάγκη το ξύλο της βελανιδιάς, να φτιάχνουν δηλαδή τα σύνεργα της κτηνοτροφικής, της γεωργικής, της αμπελουργικής, της νοικοκυρικής. Για να κάνουν περιφράξεις, να κατασκευάζουν και να επισκευάζουν τις σκεπές των σπιτιών, των σχολείων, των εκκλησιών και των νερόμυλων. Να κατασκευάζουν και να επισκευάζουν τα γιοφύρια τους. Να ταΐζουν τη φωτιά της εστίας οι νοικοκυρές και οι αγραυλούντες ποιμένες να ανάβουν πύρες να ζεσταίνονται τον καιρό της παγωνιάς και του χιονιά. Έτσι μπαίνανε στο δάσος και κόβανε τόσες βελανιδιές μόνο, όσες χρειάζονταν, για να καλύπτουν απόλυτες ανάγκες, που πιο πάνω αναφέρονται κι όχι για εμπόριο, για πλουτισμό. Έτσι το δάσος δεν κινδύνευε.
- Details
- Written by: Η. Τουτούνη
- Category: Πανίδα-χλωρίδα
- Hits: 64016
Όλοι μας γνωρίζουμε, ότι οι κάτοικοι της υπαίθρου από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι ακόμη και σήμερα, σίτιζαν διάφορα οικόσιτα ζώα και πουλερικά, όπου τα χρησιμοποιούσαν για τις διάφορες εργασίες τους, αλλά και για την καθημερινή διατροφή τους. Τα ζώα που χρησιμοποιούσαν για τις εργασίες ήσαν τα υποζύγια (άλογα, μουλάρια και γαϊδούρια) και βόδια. Για την διατροφή, για ένδυση και για το δέρμα τους έτρεφαν αγελάδες, χοιρινά, πρόβατα, κατσίκες, κουνέλια και πουλερικά.
Για την μεταφορά, όργωμα, αλώνισμα και για διάφορες άλλες εργασίες χρησιμοποιούσαν άλογα, γαϊδούρια, μουλάρια και τα βόδια για έλξη και όργωμα. Τα γιδοπρόβατα τα έλεγαν «μαρτίνια» και από αυτά έπαιρναν το κρέας, το δέρμα, το μαλλί, το γάλα, και το κέρατο. Από τα χοιρινά «θρεφτάρια» έπαιρναν, το κρέας, την τρίχα, το δέρμα και το λίπος. Από τα πουλερικά, έπαιρναν το κρέας, τα αβγά και τα πούπουλα. Ακόμη χρησιμοποιούσαν τα σκυλιά και τις γάτες για φύλακες, κυνήγι και για τα διάφορα επιζήμια, επιθετικά, άγρια σαρκοφάγα ζώα και ερπετά.
- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Πανίδα-χλωρίδα
- Hits: 23115
ΣΥΛΛΕΚΤΕΣ ΣΒΟΥΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ
Ο άνθρωπος στην διάβα των αιώνων, όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο και δεν χωράει ο νους μας, για την αναζήτηση του επιούσιου, έκανε τις πιο παράξενες δουλειές, που σήμερα μας φαίνονται σαν ψέματα και μυθοπλασίες. Μια από αυτές ήταν και η συλλογή των κοπράνων, όπου μετά την συλλογή τα επεξεργάζονταν και τα χρησιμοποιούσαν σε διάφορα παρασκευάσματα, κατασκευές και γιατροσόφια. Ακόμη αναπτύχθηκε το επάγγελμα του συλλέκτη κοπράνων, για την υγιεινή και την καθαριότητα των ιδιωτικών και δημοσίων χώρων.
Θα αναφερθώ σε μερικά κόπρανα, όπως των βοοειδών, τα λεγόμενα σβουνιές, όπου οι βουκόλοι τα συνέλλεγαν και τα πωλούσαν στους σταφιδοπαραγωγούς. Στην αρχή την σβουνιά την άφηναν και χώνευε και μετά την τοποθετούσαν σε στέρνες με νερό και την ανακάτευαν μέχρι να διαλυθεί. Έπειτα έπαιρναν αυτό το παχύρευστο υγρό και χείλιζαν τα σταφιδάλωνα για το λιάσιμο της σταφίδας. Η σβουνιά είχε μια κολλώδη ουσία και όταν στέγνωνε και ξηραίνονταν επάνω στο αλώνι, δημιουργούσε μια κρούστα και εμπόδιζε το χώμα του αλωνιού να έλθει σε επαφή με τον καρπό της σταφίδας, που απλώνονταν στ’ αλώνια. Όλη αυτή η διαδικασία, γινόταν διότι παλιά δεν υπήρχαν τα πανιά και τα τσιμεντένια αλώνια. Μετά την έλευση του νάιλον, άρχισαν να χρησιμοποιούν δίχτυα και τοιουτοτρόπως, σταμάτησε το χείλισμα των αλωνιών. Όσοι δεν είχαν βοοειδή αγόραζαν σβουνιά με τον τενεκέ ή το κάρτο και ποτέ με το ζύγι, λόγω του βάρους αν ήταν νωπή ή στεγνή.
- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Πανίδα-χλωρίδα
- Hits: 16115
Αλώπηξ, Fennec (Fennec Fox, επίσημη ονομασία Vulpes zerda), η (κοινώς αλεπού). Ανήκει στην οικογένεια των Κυνιδών και έχει συγγένεια με τον σκύλο, το τσακάλι και τον λύκο. Το πιο γνωστό είδος είναι η Κόκκινη αλεπού (Vulpes vulpes), της οποίας το τρίχωμα είναι κοκκινωπό, με μαυριδερά το πίσω μέρος των αυτιών της και το μπροστινό μέρος των ποδιών της, ενώ το άκρο της ουράς της είναι πάντα λευκό. Έχει επίμηκες σώμα και μικρό κεφάλι, μακρύ ρύγχος και αυτιά συνεχώς ανορθωμένα. Το δέρμα της καλύπτεται από τρίχωμα πυκνό και μαλακό, κατάλληλο για γουναρικά. Η ουρά της είναι μακριά και φουντωτή. Κατά την θερινή περίοδο το τρίχωμά της είναι αρύ και το δέρμα της ακατάλληλο. Το τρίχωμα της αλεπούς έχει χρώμα σταχτί έως κόκκινο και μεταβάλλεται ανάλογα με την κάθε εποχή και την περιοχή στην οποία ζει.
- Details
- Written by: Ηλία Τουτούνη
- Category: Πανίδα-χλωρίδα
- Hits: 18652
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Το Χαμομήλι, ή Χαμοπούλα, (Marticaria Chamemilla) πήρε το όνομα του από το άρωμά του (μήλο του εδάφους) και ο πρώτος που αναφέρει τις ευεργετικές του ιδιότητες είναι ο Ιπποκράτης (460-370 π. Χ.), ο πατέρας της Ιατρικής που το θεωρούσε εμμηναγωγό και φάρμακο κατά της υστερίας. Είναι μονοετής πόα της οικογένειας των Συνθέτων ή Κομποζίτων (δικοτυλήδονα), η επιστημονική ονομασία του είναι Chamomilla. Η πιο γνωστή ποικιλία του χαμομηλιού που φύεται και ευδοκιμεί στην Μεσόγειο και ιδίως στην Πελοπόννησο, είναι η Chamomilla recutita.
Έχει λεπτά φύλλα, δις ή τρις πτεροσχιδή, σε προμήκη τμήματα, τ' άνθη του σχεδόν τριχοειδή σχηματίζουν μοναχικά κεφάλια, με ανθίδια λευκά γλωσσοειδή, σχηματισμένα γύρω από το κεντρικό κίτρινο στέλεχος του άνθους, κωνικό προεξέχοντα ταξιανθικό τους δίσκο, που είναι σχηματισμένος από πολύ μικρά σωληνοειδή άνθη. Το χαμομήλι έχει επίσης ονομαστεί «γιατρός των φυτών», γιατί όπου φύεται, το ριζικό του σύστημα βοηθάει όλα τ' ασθενικά φυτά που φύονται μαζί του.
Είναι φυτό που φθάνει σε ύψος από 0,05 έως και 0,60 εκατοστά περίπου. Αποτελείται από πολυκλαδικό όρθιο και λείο βλαστό. Η άνθηση αρχίζει τον Απρίλιο και διαρκεί μέχρι και τον Ιούνιο. Από το φυτό συλλέγονται μόνον τ' άνθη, όταν ανοίξουν καλά και πριν αρχίσουν να πέφτουν τα πέταλά των. Στην συνέχεια αποξηραίνονται σε σκιερό ή σκοτεινό μέρος και συσκευάζονται συνήθως αεροστεγώς για να διατηρηθούν όσο το δυνατόν πιο περισσότερο οι ουσίες που περιέχονται στα συλλεγόμενα άνθη. Μετά το πέρας.